يادداشت هاي يك خيال باف

- سيب گول! سيب گول! بوتَم بوشو پياز بَر بوشُوي؟ تَاتي بکون د ِ لاکو ،شو دَکَته!
- شُودرم اَبجي،رختون ِ دَرگِندبوم
هنو هوا مهين بو ،سيب گول ِ دراز ِ توئَن سبزن ِ مئن رقص کونوُن راه دَکته، باهار ِ هوا هميشک سيب گول ِ حال ِ يه جور ديگرا گود،بداري ابروُن ِ سر راه شودرَ. اين ِ ديل خَاس از صوب تا شُو فقط بودوُيي چايي باغون ِ مئن .اَنقد بودوُيي تا چايي کينَن ِ ديشو ِ اَياز اين ِ داموُن ِ ترَا کوني، اين ِ دس دنّه بو،خيلي خو حواس ِ جمعا گودِ کي يواشِي راه بشي اما اگه اين ِ حواس انِّي پرتابو بي مومکين بو يدواري بودويي.
- واي! خَاک ِ مي سر! پيلايي لاکو مگه دُو کونه؟ مورديم چي گونَن؟ گونن اي مش اسدولله خُون ِ لاکوگ ِ حال دوروس نيه يَا ،لاکو چه دُو کونه؟
سيب گول ِ خنده بيته ،خو حواس ِ جمعَا گود ِ .
-امّا ايمرو ندونم چه مي ديل ِ مئن هيچي قرار نگينه، خودايا ! تو ايمرو بومَي مي ديل ِ مئن؟ نکونه هنده مي حواس پرتابي دُو بکونم .
سيب گول ِ داموُن هيتو سبزَن ِ سر رقاصي کَادبو.
-چايي باغ ِ راه چره هنگزه درازَا بو؟
خسي زودتّه بشي تيلمار ِ بونَا جي پياز بَاري. سيب گول ِ دراز ِ توئن تونته راه بوشُو. حجي ميرزا خُونه د ِ آخري خُونه اي بو که سيب گول خَاس ردّا کوني تا چايي باغ ِ برسي ، خو حواس ِ شيش دونگ ِ جمعَا گوده ، يواشِي حجي ميرزا خونه ردَّا گوده ،سيب گول ِ دراز ِ توئن اون قشنگ دس ِ همرَه جُور بومَا تا بوتوُني بلته سرَا جي واز بکوني.بداري پرايتَه .هنو اين ِ دوتّه لگ زمين ِ سر نرسه بو که بودوُسه .دِ چايي باغ ِ برسه بو ، اين ِ خيال راحتَا بُو بو که هيچکس اين ِ نَينه .بودُوسه چايي باغون ِ مئن . چايي باغ ِ هنو شي دبو ،سيب گول دراز ِ توئن ،چايي باغ ِ شي همرَه ترَ بُو.سيب گول پرايتبو بدارِي.
-خودايا !مي ديل ِ مئن ايمرو چي بنَي؟
هوتو دُوسدبو که بفمسه بداري يه نفر نفس صدا ايشتوسره .بيسَه وگردسه .حجي ميرزا کوشتَي ريکَاي بو،سيب گول ِ پوشت ِ سر دُوسدبو .اون ِ لاغر ِ جون ِ سيويد ِ پيرَن ِ همره مهين ِهوا مئن دِ شاس .بداري يکته سيويد ِ کفتر ابرُون ِ سر پر زِدرَا .
سيب گول بيسَا و حجي ميرزا ريکَا گِ نيگا بوده ، اين ِ يَا دَا شوبو کي او ريکَا گ ،هوتُو ايسَان و اون ِ نيگا گودن عَيبَه.
حجي ميرزا ريکَاي سيويد ِ پيرَن دُوده خو قدمُون ِ آرُومَا گوده،سيب گول هوتُو اينه نيگا کَادبو.سيب گول ِ کي نزديکَا بُو ،اين ِ سورخ ِ جولُون ِ دِ شاس .بوته:" کُو شُودري؟ "
سيب گول ِ جون ِ بداري آتش بزنَا ،لرزُون ِ صدا همره بوته:" شودرم پياز بَارم "
اين ِ سيا چومن کي دکته حجي ميرزا ريکَاگ ِ کاس ِ چوشمن ِ مئن ،بداري يچي اين ِ ديل ِ مئن بکنده ببُو .دِ نتونسه قرار بگيري .بدُوس ِ . پريته . دُونس حجي ميرزا ريکَاي الان اين ِ نيگا گودر ِ.بداري اين ِ ديل مئن دِ هيچي ننّا بو.بفمسه ايمرو چره اين ِ ديل قرار نگيت .ايمرو سيب گول خَاسي عاشيقَا بي.

به تصوير تو مي انديشم ،به اكنون تصوير تو .به محاسبه ي زمان دراز كش روي يك تخت فلزي شايد و به محاسبه ي تو كه در محاسبه جا نمي شوي ،جايي آرام ، نشسته به صحبت يا به فكر فرو رفته.
به تصوير اكنون تو كه مي انديشم شادمانم.

براي تو مي نويسم.به خودم نهيب مي زنم كه وقتي براي نوشتن ندارم.ساعتي از نيمه شب تابستان گذشته و وقت همانطور كه مي گذرد تنگ تر مي شود.
از اينكه در اين هياهوي بي وقتي به ياد تو مي نويسم شادمانم.

صفحات تقويم را كه ورق مي زنم روز تولت را مي بينم كه پشت مباركي چند روز بي نظير پايان و آرام گرفته .آرام مثل روز تولد تو .مثل تولد تو.آرام مثل تو.
از اينكه همه ي تاريخها را به روز تولد تو محاسبه مي كنم شادمانم.

ثانيه ها كه تند و تند مي گذرند يادآورم مي شوند كه امروزي در چندين و چند سال پيش تو از جايي كه بودي پايت را گذاشتي به جايي كه قرار بود باشيم و من هنوز در جايي بودم كه هيچ بخاطرش ندارم و اين همه را او مي دانست،مي چيد و به تماشا نشسته بود و من و تو ،ما،نمي دانستيم .
امروز من از اين همه ، من از تولدت شادمانم.

فكر مي كنم نكند او قصه ي آدم و حوا را نوشت تا امروزمان را بيافريند،نكند تمام اين بازي ها ،اين دنيا چيده شده بود كه روزي پس از بيست و چند سال ترا پيدا كنم و مرا پيدا كني و او را پيدا كنيم و همه چيز را بخاطر بياوريم و بسپاريم.
چقدر از اين بازي سه نفره شادمانم.

شادي من!آرزويت آرزويم!
ميلادت مبارك
ميلادت هر روز
هر روز ميلادت