يادداشت هاي يك خيال باف

كلاغ پير به پاهاش نگاه كرد و لبخند زد،داشت توي سرما يخ مي زد.قوت پرواز نداشت ...
رد پاهاش روي برف چقدر سفيد و قشنگ بود ،ياد پسربچه اي افتاد كه دانه هاي برف را شكل پاهاي او كشيده بود ؛انگار كه چند پاي كلاغ را دايره اي از آن سر به هم چسبانده باشند ...
هوا خيلي سرد بود ...چقدر كلاغ پير پاهايش را دوست داشت...

بداری قیسمت ببوی. دوروس مَ یاد دنِِّه، شاید دو سو هفته پیش تا الون اِره نمابوم. خیلی وقتم بونه که دِ می دیل نخانه ایره بنویسم. خیلی وقتم ایسه که ننویشتم -هیچی که بشای اِره نَن- اما ورگ ِآخری نظرِ کی بوخوندم منّسم ننویسم.
خنم مَ بگوم تو لاجون ِ لاکوگی، ای خاکِ زکی،هِرِ بدونیا بومی، هِرِ گب زئنِ یاد بیتی،چایی باغونِ مئن بازی بودی،کیشاورز ِ خونه مئن پیلّه ببوی،تیم بیجارون مئن بدوسی ،روخونه کول گول بچی تی سرِ بزی ،اما الون دو ساعتِ که زور زدری و چارتِ کلمه گیلکی، تی زبون ِ، تی پئر مارِ زبون ِ نیوشته منّی.
ایمرو دوم ایسفندِ ،
خنم بگوم ایشتوسرم،اینه نفس صدا ایشتوسرم،هنو زیندَ ،هنو تینه روشنا بی،امی خاکِ زبون ِ، امی تاریخِ زبون ِ،امی مار زبون ِ،کاری نکونیم ای کوچ ِفلاسوتم دکوشی.

پ.ن.
ای اولی بارایسّه که گیلکی بنویشتم ،دونمه خیلی هم گیلکی نیه،ببخشین.
ممنون از ورگ کی  ایمروزِ مَ یاد بَرده.