يادداشت هاي يك خيال باف

حس هاي دگرگونه اي با زندگي ام تجربه مي شود اين روزها،،گاهي هاج و واج مي ايستم و خودم را كنار زندگي ام و حس تازه ي بودن كسي در تك تك ثانيه هايم،،حتي هنگامه هاي نبودنش و تعلقي كه ديگر معلق نيست را زندگي مي كنم و باورم نمي شود كه راستي اين منم؟؟منم كه ديگر براي هميشه ما شده ام؟؟
عشق را پيش از اين نيز تجربه كرده ام اما اين عشق ..اين عشق مقدس كه با تمام سلول هايت وصل  ِكسي باشي ،،اين عشق مقدس كه نامش ازدواج است جور ديگري غرقت مي كند ،،جور ديگري متاثرت مي كند،،جوري بي كرانه و همه جانبه،،جوري والاتر از همه ي جور هاي عشق كه قابل تحسينند خودشان به خودشان..
خودم را مي بينم كه ما شده ام..

- سيب گول! سيب گول! بوتَم بوشو پياز بَر بوشُوي؟ تَاتي بکون د ِ لاکو ،شو دَکَته!
- شُودرم اَبجي،رختون ِ دَرگِندبوم
هنو هوا مهين بو ،سيب گول ِ دراز ِ توئَن سبزن ِ مئن رقص کونوُن راه دَکته، باهار ِ هوا هميشک سيب گول ِ حال ِ يه جور ديگرا گود،بداري ابروُن ِ سر راه شودرَ. اين ِ ديل خَاس از صوب تا شُو فقط بودوُيي چايي باغون ِ مئن .اَنقد بودوُيي تا چايي کينَن ِ ديشو ِ اَياز اين ِ داموُن ِ ترَا کوني، اين ِ دس دنّه بو،خيلي خو حواس ِ جمعا گودِ کي يواشِي راه بشي اما اگه اين ِ حواس انِّي پرتابو بي مومکين بو يدواري بودويي.
- واي! خَاک ِ مي سر! پيلايي لاکو مگه دُو کونه؟ مورديم چي گونَن؟ گونن اي مش اسدولله خُون ِ لاکوگ ِ حال دوروس نيه يَا ،لاکو چه دُو کونه؟
سيب گول ِ خنده بيته ،خو حواس ِ جمعَا گود ِ .
-امّا ايمرو ندونم چه مي ديل ِ مئن هيچي قرار نگينه، خودايا ! تو ايمرو بومَي مي ديل ِ مئن؟ نکونه هنده مي حواس پرتابي دُو بکونم .
سيب گول ِ داموُن هيتو سبزَن ِ سر رقاصي کَادبو.
-چايي باغ ِ راه چره هنگزه درازَا بو؟
خسي زودتّه بشي تيلمار ِ بونَا جي پياز بَاري. سيب گول ِ دراز ِ توئن تونته راه بوشُو. حجي ميرزا خُونه د ِ آخري خُونه اي بو که سيب گول خَاس ردّا کوني تا چايي باغ ِ برسي ، خو حواس ِ شيش دونگ ِ جمعَا گوده ، يواشِي حجي ميرزا خونه ردَّا گوده ،سيب گول ِ دراز ِ توئن اون قشنگ دس ِ همرَه جُور بومَا تا بوتوُني بلته سرَا جي واز بکوني.بداري پرايتَه .هنو اين ِ دوتّه لگ زمين ِ سر نرسه بو که بودوُسه .دِ چايي باغ ِ برسه بو ، اين ِ خيال راحتَا بُو بو که هيچکس اين ِ نَينه .بودُوسه چايي باغون ِ مئن . چايي باغ ِ هنو شي دبو ،سيب گول دراز ِ توئن ،چايي باغ ِ شي همرَه ترَ بُو.سيب گول پرايتبو بدارِي.
-خودايا !مي ديل ِ مئن ايمرو چي بنَي؟
هوتو دُوسدبو که بفمسه بداري يه نفر نفس صدا ايشتوسره .بيسَه وگردسه .حجي ميرزا کوشتَي ريکَاي بو،سيب گول ِ پوشت ِ سر دُوسدبو .اون ِ لاغر ِ جون ِ سيويد ِ پيرَن ِ همره مهين ِهوا مئن دِ شاس .بداري يکته سيويد ِ کفتر ابرُون ِ سر پر زِدرَا .
سيب گول بيسَا و حجي ميرزا ريکَا گِ نيگا بوده ، اين ِ يَا دَا شوبو کي او ريکَا گ ،هوتُو ايسَان و اون ِ نيگا گودن عَيبَه.
حجي ميرزا ريکَاي سيويد ِ پيرَن دُوده خو قدمُون ِ آرُومَا گوده،سيب گول هوتُو اينه نيگا کَادبو.سيب گول ِ کي نزديکَا بُو ،اين ِ سورخ ِ جولُون ِ دِ شاس .بوته:" کُو شُودري؟ "
سيب گول ِ جون ِ بداري آتش بزنَا ،لرزُون ِ صدا همره بوته:" شودرم پياز بَارم "
اين ِ سيا چومن کي دکته حجي ميرزا ريکَاگ ِ کاس ِ چوشمن ِ مئن ،بداري يچي اين ِ ديل ِ مئن بکنده ببُو .دِ نتونسه قرار بگيري .بدُوس ِ . پريته . دُونس حجي ميرزا ريکَاي الان اين ِ نيگا گودر ِ.بداري اين ِ ديل مئن دِ هيچي ننّا بو.بفمسه ايمرو چره اين ِ ديل قرار نگيت .ايمرو سيب گول خَاسي عاشيقَا بي.

 

 فقط یک قاچ باریک مثل نازکی هلال اول ماه اگر که نصیبم کنی...

تلاش مي كنم ترا به ياد بياورم. همانطور كه هستي. همانطور كه ديدمت _هر روز مي بينمت_
از يادآوري خطوط چهره ات و تلاشم براي جاويد كردنش روي كاغذ شادمانم.

به تصوير تو مي انديشم ،به اكنون تصوير تو .به محاسبه ي زمان دراز كش روي يك تخت فلزي شايد و به محاسبه ي تو كه در محاسبه جا نمي شوي ،جايي آرام ، نشسته به صحبت يا به فكر فرو رفته.
به تصوير اكنون تو كه مي انديشم شادمانم.

براي تو مي نويسم.به خودم نهيب مي زنم كه وقتي براي نوشتن ندارم.ساعتي از نيمه شب تابستان گذشته و وقت همانطور كه مي گذرد تنگ تر مي شود.
از اينكه در اين هياهوي بي وقتي به ياد تو مي نويسم شادمانم.

صفحات تقويم را كه ورق مي زنم روز تولت را مي بينم كه پشت مباركي چند روز بي نظير پايان و آرام گرفته .آرام مثل روز تولد تو .مثل تولد تو.آرام مثل تو.
از اينكه همه ي تاريخها را به روز تولد تو محاسبه مي كنم شادمانم.

ثانيه ها كه تند و تند مي گذرند يادآورم مي شوند كه امروزي در چندين و چند سال پيش تو از جايي كه بودي پايت را گذاشتي به جايي كه قرار بود باشيم و من هنوز در جايي بودم كه هيچ بخاطرش ندارم و اين همه را او مي دانست،مي چيد و به تماشا نشسته بود و من و تو ،ما،نمي دانستيم .
امروز من از اين همه ، من از تولدت شادمانم.

فكر مي كنم نكند او قصه ي آدم و حوا را نوشت تا امروزمان را بيافريند،نكند تمام اين بازي ها ،اين دنيا چيده شده بود كه روزي پس از بيست و چند سال ترا پيدا كنم و مرا پيدا كني و او را پيدا كنيم و همه چيز را بخاطر بياوريم و بسپاريم.
چقدر از اين بازي سه نفره شادمانم.

شادي من!آرزويت آرزويم!
ميلادت مبارك
ميلادت هر روز
هر روز ميلادت

دلم میخواهد تمام جویبار ها راهشان را گم کنند برسند به من
ـ دلم دریا بشود ـ

خودت را ورق بزن!
گذشته ات بوي خون و خيانت مي دهد
به کفاره ي گناه پدر
براي عمويت هابيل چه کرده اي؟

بيچاره يوسف
با ان پيراهن پاره
توي تاريخ مي گريزد
آنوقت تو
نشسته اي اينجا
از بوي خوشش افسانه مي بافي
و به سنت زليخا عاشق مي شوي
  

عيساي بينوا
ميان دو هزار زمستان
بالاي آن صليب خوش تراش
خون مي چکاند و يخ مي زند
که امروز تو
صليبش را گردن آويز دروغ هات کني

محمد را طعم مزاج متغير خودت مي دهي
که هنوز هم
با همان چشم هاي خسته
نگاهت مي کند که اينطور منافقانه
بين آدمها بر خورده اي

قابيل چند هزار ساله!
دستهايت رنگ خون هزار پيامبر دارد
لب هات تلخي بوسه ي هزار يهودا
بجايي هنوز؟
مگر رسم خاکسپاري جنازه هاي متعفن را
آن کلاغ به تو نياموخت؟

انگار باید این مواقع گفت:سلام .سال نو مبارک.صد سال به از این سال ها.

كلاغ پير به پاهاش نگاه كرد و لبخند زد،داشت توي سرما يخ مي زد.قوت پرواز نداشت ...
رد پاهاش روي برف چقدر سفيد و قشنگ بود ،ياد پسربچه اي افتاد كه دانه هاي برف را شكل پاهاي او كشيده بود ؛انگار كه چند پاي كلاغ را دايره اي از آن سر به هم چسبانده باشند ...
هوا خيلي سرد بود ...چقدر كلاغ پير پاهايش را دوست داشت...

بداری قیسمت ببوی. دوروس مَ یاد دنِِّه، شاید دو سو هفته پیش تا الون اِره نمابوم. خیلی وقتم بونه که دِ می دیل نخانه ایره بنویسم. خیلی وقتم ایسه که ننویشتم -هیچی که بشای اِره نَن- اما ورگ ِآخری نظرِ کی بوخوندم منّسم ننویسم.
خنم مَ بگوم تو لاجون ِ لاکوگی، ای خاکِ زکی،هِرِ بدونیا بومی، هِرِ گب زئنِ یاد بیتی،چایی باغونِ مئن بازی بودی،کیشاورز ِ خونه مئن پیلّه ببوی،تیم بیجارون مئن بدوسی ،روخونه کول گول بچی تی سرِ بزی ،اما الون دو ساعتِ که زور زدری و چارتِ کلمه گیلکی، تی زبون ِ، تی پئر مارِ زبون ِ نیوشته منّی.
ایمرو دوم ایسفندِ ،
خنم بگوم ایشتوسرم،اینه نفس صدا ایشتوسرم،هنو زیندَ ،هنو تینه روشنا بی،امی خاکِ زبون ِ، امی تاریخِ زبون ِ،امی مار زبون ِ،کاری نکونیم ای کوچ ِفلاسوتم دکوشی.

پ.ن.
ای اولی بارایسّه که گیلکی بنویشتم ،دونمه خیلی هم گیلکی نیه،ببخشین.
ممنون از ورگ کی  ایمروزِ مَ یاد بَرده.

دونده بال ندارد
دونده مجبور است توی مربع بدود
مربع آسمان ندارد