وای سمیه دارم میمیرم از بی قراریت
وای سمیه وای سمیه
آخه اینا که نمی دونن تو چطوری بودی نمی تونن بفهمن ما چی داریم می کشیم سمیه
اینا تو رو مث یه دختر معمولی می بیننت مث یه غریبه مث یکی که مرده
نمیدونستم سمیه نمیدونستم سمیه
نمیدونستم چرا بعضی وقتا که انقد خوشگل می شدی بهت می گفتم عین فرشته ها شدی
نمیدونستمم قاطی ِ اونایی اومدی چن وقت دب ببری و بری
نمیدونستم سمیه
نمیدونستم تو این ده سال چرا دیگه غیر از تو دوستی رو نمی خواستم ، نمیدونستم چرا بسم بودی
نمیدونستم چرا تک بودی
تک برای من،تک برای پدر و مادرت،تک برای منا،تک برای ریحانه،تک برای بهداد،تک برای سعید،تک برای همه ی اونایی که میشناختنت
سمیه وای سمیه
تو که همه ش می خندیدی سمیه
چند وقت بود که غصه هامو قلمبه کرده بودم تا خوب شی بعد بگم سمیه
سمیه من حرف قلمبه شده داشتم سمیه
نمی
گم چرا رفتی بخاطر حرفای خودم ،برای اون خونه ی سرکوچتون می گم که چشم
انتظار با جاهازت و بهداد برین توش،برای اون مخلوط کنت که سفارش دادی اومد
و قبل از باز کردنش رفتی،برای اون پالتوت که گفتی همونجوری ِ که بهداد
دوست داره و نپوشیدیش ،برای اون شمعدونیه که وحید واست خرید و هنوز روشنش
نکردی
برای ذره ذره ی این زندگی ِ که چششون به چشای درشت و روشن تو بود
سمیه آخه چیکار کنم سمیه ؟کجای این شهر برم که باهات خاطره نداشته باشم؟
هی
دلم بی قرار میشه می رم خونتون ،وای سمیه من نمی تونم تو چشم مامانت نگاه
کنم ،نمی دونم وقتی بابات صدام میکنه جوابشونو چی بدم،وای سمیه تو گفتی
بهار میشه دسته جمعی میاین تبریز
وای سمیه چن بار به مامانت گفتم سمیه خوب میشه گفتم از کی نا امیدین
سمیه اینجوری می خواستی خوب شی؟
الهی
سمیه بمیرم واسه تن خوشگلت که این بلاها رو سرش اوردن ،واسه چشای قشنگت که
پلکاشم کبود شده بود،واسه دستای قشنگت که کبود بود،واسه دهن قشنگت که خونی
بود،واسه شکل نفس کشیدنت بمیرم سمیه،واسه پات که لنگ شده بود ...وای سمیه
اون پسر همسایه تون که پاش شکست و خوب نشد که اینهمه غصه شو می خوردی
دیروز زل زده بود به جنازه ت که تو کوچه روون بود، وای سمیه کوچتون
وای سمیه وای سمیه
ببخش سمیه قربونت برم میدونی از کی تا حالا باهات حرف نزده بودم درست و حسابی
لعنت به من و این درس خوندن لعنتیم و این تبریز که نذاشتن ببینمت درست ،به دل سیر
خدا
خیرش بده حمیدو که تو اونهمه جمعیت دیروز دستمو گرفت بردم اونجا که شسته
بودنت،لباس سفید تنت کرده بودن،که برای آخرین بار ببوسمت ...وای سمیه من
یه سال بیشتر بود بغلت نکردم حتی این دفعه ی آخر باهات دست ندادم که مبادا
یه میکروب کوفتی ازم بره تو اون جسم نازک بی حالت،تو اون تن پر از دردت
که روزی دوبار مورفین می زدن بهش
آخ سمیه دل همه واست تنگه
سمیه تو که مث بقیه نبودی،تو که بی وفا نبودی...اونجا اینهمه خوبه که همه مونو یادت رفت؟
کاشکی خوب باشه
حتما" خوبه
می خوام خوب شه تا بتونم دوباره بغلش کنم .می خوام این مریضی لعنتی دست از سرش ور داره.
نمی خوام درد بکشه. نمی خوام بمیره.
خدایا ! هستی؟
پ.ن. براش دعا کنین...شاید صداتون بهش برسه.برای سمیه من دعا کنید.
عشق را پيش از اين نيز تجربه كرده ام اما اين عشق ..اين عشق مقدس كه با تمام سلول هايت وصل ِكسي باشي ،،اين عشق مقدس كه نامش ازدواج است جور ديگري غرقت مي كند ،،جور ديگري متاثرت مي كند،،جوري بي كرانه و همه جانبه،،جوري والاتر از همه ي جور هاي عشق كه قابل تحسينند خودشان به خودشان..
خودم را مي بينم كه ما شده ام..
- سيب گول! سيب گول! بوتَم بوشو پياز بَر بوشُوي؟ تَاتي بکون د ِ لاکو ،شو دَکَته!
- شُودرم اَبجي،رختون ِ دَرگِندبوم
هنو هوا مهين بو ،سيب گول ِ دراز ِ توئَن سبزن ِ مئن رقص کونوُن راه دَکته، باهار ِ هوا هميشک سيب گول ِ حال ِ يه جور ديگرا گود،بداري ابروُن ِ سر راه شودرَ. اين ِ ديل خَاس از صوب تا شُو فقط بودوُيي چايي باغون ِ مئن .اَنقد بودوُيي تا چايي کينَن ِ ديشو ِ اَياز اين ِ داموُن ِ ترَا کوني، اين ِ دس دنّه بو،خيلي خو حواس ِ جمعا گودِ کي يواشِي راه بشي اما اگه اين ِ حواس انِّي پرتابو بي مومکين بو يدواري بودويي.
- واي! خَاک ِ مي سر! پيلايي لاکو مگه دُو کونه؟ مورديم چي گونَن؟ گونن اي مش اسدولله خُون ِ لاکوگ ِ حال دوروس نيه يَا ،لاکو چه دُو کونه؟
سيب گول ِ خنده بيته ،خو حواس ِ جمعَا گود ِ .
-امّا ايمرو ندونم چه مي ديل ِ مئن هيچي قرار نگينه، خودايا ! تو ايمرو بومَي مي ديل ِ مئن؟ نکونه هنده مي حواس پرتابي دُو بکونم .
سيب گول ِ داموُن هيتو سبزَن ِ سر رقاصي کَادبو.
-چايي باغ ِ راه چره هنگزه درازَا بو؟
خسي زودتّه بشي تيلمار ِ بونَا جي پياز بَاري. سيب گول ِ دراز ِ توئن تونته راه بوشُو. حجي ميرزا خُونه د ِ آخري خُونه اي بو که سيب گول خَاس ردّا کوني تا چايي باغ ِ برسي ، خو حواس ِ شيش دونگ ِ جمعَا گوده ، يواشِي حجي ميرزا خونه ردَّا گوده ،سيب گول ِ دراز ِ توئن اون قشنگ دس ِ همرَه جُور بومَا تا بوتوُني بلته سرَا جي واز بکوني.بداري پرايتَه .هنو اين ِ دوتّه لگ زمين ِ سر نرسه بو که بودوُسه .دِ چايي باغ ِ برسه بو ، اين ِ خيال راحتَا بُو بو که هيچکس اين ِ نَينه .بودُوسه چايي باغون ِ مئن . چايي باغ ِ هنو شي دبو ،سيب گول دراز ِ توئن ،چايي باغ ِ شي همرَه ترَ بُو.سيب گول پرايتبو بدارِي.
-خودايا !مي ديل ِ مئن ايمرو چي بنَي؟
هوتو دُوسدبو که بفمسه بداري يه نفر نفس صدا ايشتوسره .بيسَه وگردسه .حجي ميرزا کوشتَي ريکَاي بو،سيب گول ِ پوشت ِ سر دُوسدبو .اون ِ لاغر ِ جون ِ سيويد ِ پيرَن ِ همره مهين ِهوا مئن دِ شاس .بداري يکته سيويد ِ کفتر ابرُون ِ سر پر زِدرَا .
سيب گول بيسَا و حجي ميرزا ريکَا گِ نيگا بوده ، اين ِ يَا دَا شوبو کي او ريکَا گ ،هوتُو ايسَان و اون ِ نيگا گودن عَيبَه.
حجي ميرزا ريکَاي سيويد ِ پيرَن دُوده خو قدمُون ِ آرُومَا گوده،سيب گول هوتُو اينه نيگا کَادبو.سيب گول ِ کي نزديکَا بُو ،اين ِ سورخ ِ جولُون ِ دِ شاس .بوته:" کُو شُودري؟ "
سيب گول ِ جون ِ بداري آتش بزنَا ،لرزُون ِ صدا همره بوته:" شودرم پياز بَارم "
اين ِ سيا چومن کي دکته حجي ميرزا ريکَاگ ِ کاس ِ چوشمن ِ مئن ،بداري يچي اين ِ ديل ِ مئن بکنده ببُو .دِ نتونسه قرار بگيري .بدُوس ِ . پريته . دُونس حجي ميرزا ريکَاي الان اين ِ نيگا گودر ِ.بداري اين ِ ديل مئن دِ هيچي ننّا بو.بفمسه ايمرو چره اين ِ ديل قرار نگيت .ايمرو سيب گول خَاسي عاشيقَا بي.
از يادآوري خطوط چهره ات و تلاشم براي جاويد كردنش روي كاغذ شادمانم.
به تصوير تو مي انديشم ،به اكنون تصوير تو .به محاسبه ي زمان دراز كش روي يك تخت فلزي شايد و به محاسبه ي تو كه در محاسبه جا نمي شوي ،جايي آرام ، نشسته به صحبت يا به فكر فرو رفته.
به تصوير اكنون تو كه مي انديشم شادمانم.
براي تو مي نويسم.به خودم نهيب مي زنم كه وقتي براي نوشتن ندارم.ساعتي از نيمه شب تابستان گذشته و وقت همانطور كه مي گذرد تنگ تر مي شود.
از اينكه در اين هياهوي بي وقتي به ياد تو مي نويسم شادمانم.
صفحات تقويم را كه ورق مي زنم روز تولت را مي بينم كه پشت مباركي چند روز بي نظير پايان و آرام گرفته .آرام مثل روز تولد تو .مثل تولد تو.آرام مثل تو.
از اينكه همه ي تاريخها را به روز تولد تو محاسبه مي كنم شادمانم.
ثانيه ها كه تند و تند مي گذرند يادآورم مي شوند كه امروزي در چندين و چند سال پيش تو از جايي كه بودي پايت را گذاشتي به جايي كه قرار بود باشيم و من هنوز در جايي بودم كه هيچ بخاطرش ندارم و اين همه را او مي دانست،مي چيد و به تماشا نشسته بود و من و تو ،ما،نمي دانستيم .
امروز من از اين همه ، من از تولدت شادمانم.
فكر مي كنم نكند او قصه ي آدم و حوا را نوشت تا امروزمان را بيافريند،نكند تمام اين بازي ها ،اين دنيا چيده شده بود كه روزي پس از بيست و چند سال ترا پيدا كنم و مرا پيدا كني و او را پيدا كنيم و همه چيز را بخاطر بياوريم و بسپاريم.
چقدر از اين بازي سه نفره شادمانم.
شادي من!آرزويت آرزويم!
ميلادت مبارك
ميلادت هر روز
هر روز ميلادت
ـ دلم دریا بشود ـ
گذشته ات بوي خون و خيانت مي دهد
به کفاره ي گناه پدر
براي عمويت هابيل چه کرده اي؟
بيچاره يوسف
با ان پيراهن پاره
توي تاريخ مي گريزد
آنوقت تو
نشسته اي اينجا
از بوي خوشش افسانه مي بافي
و به سنت زليخا عاشق مي شوي
عيساي بينوا
ميان دو هزار زمستان
بالاي آن صليب خوش تراش
خون مي چکاند و يخ مي زند
که امروز تو
صليبش را گردن آويز دروغ هات کني
محمد را طعم مزاج متغير خودت مي دهي
که هنوز هم
با همان چشم هاي خسته
نگاهت مي کند که اينطور منافقانه
بين آدمها بر خورده اي
قابيل چند هزار ساله!
دستهايت رنگ خون هزار پيامبر دارد
لب هات تلخي بوسه ي هزار يهودا
بجايي هنوز؟
مگر رسم خاکسپاري جنازه هاي متعفن را
آن کلاغ به تو نياموخت؟
رد پاهاش روي برف چقدر سفيد و قشنگ بود ،ياد پسربچه اي افتاد كه دانه هاي برف را شكل پاهاي او كشيده بود ؛انگار كه چند پاي كلاغ را دايره اي از آن سر به هم چسبانده باشند ...
هوا خيلي سرد بود ...چقدر كلاغ پير پاهايش را دوست داشت...
